Wat leven we toch in een vreemde wereld. En toch voelen we ons er op onze gelukkige dagen thuis. Vreemd en vertrouwd tegelijk. Je kunt je druk maken over het onrecht en de ellende. Over de verkwisting en vervuiling. Over het vele plastic dat in de oceanen drijft en over de fijnstof die in de lucht aanwezig is. Maar ga je wandelen in de duinen of in het bos, dan snuif je graag de frisse lucht op en geniet je van weer en wind.

Dat geldt toch ook voor je eigen leven en lichaam. Er is zoveel moois om van te genieten. Wanneer je gezegend bent met mensen om je heen. Oude vrienden met wie je nog steeds contact hebt. Kinderen die op bezoek komen of kleinkinderen. En dat lichaam, tja... De ene dag is de andere niet. Op goede dagen kun je weer eens een wandeling maken of ervaar je iets minder pijn. Dat is fijn. Er kan ook eenzaamheid zijn en het gevoel van aftakeling. Dat gebeurt op die mindere dagen.

Heeft mijn leven nog wel zin? Een vraag die op mindere dagen zomaar opkomt. Die vraag kom ik in mijn werk als geestelijk verzorger vaak tegen. Het is een vraag die niet gebonden is aan leeftijd. Meestal wordt de vraag gesteld nadat er een heftige verandering heeft plaatsgevonden. Wanneer je na 20 jaar te hebben gewerkt ontslag krijgt. Of wanneer een huwelijk eindigt in een echtscheiding. Na een ramp of bij het verlies van gezondheid. Heeft mijn leven nu nog zin? Welke rol kan ik nog spelen? Wat beteken ik nog voor anderen?

Als we het hebben over genade en barmhartigheid, dan vullen we die twee begrippen wel eens wat te smal in. God is genadig en barmhartig zeggen we dan. Dat is zo. We lezen in de Bijbel over vergeving van zonden en het eeuwige leven dat ontvangen mag worden in de Here Jezus Christus. Door geloof in Hem ontvangen wij vergeving van zonden en het eeuwige leven. Maar er valt meer te zeggen over genade en barmhartigheid.

Wij zijn niet zo genadig en barmhartig tegenover onszelf, onze medemens, het leven en de wereld. Er moet nogal wat. Wij vinden dat we succesvol moeten zijn. Dat we gezond en mooi moeten zijn. En dat laatste vooral naar de maatstaven van de moderne cultuur. We vinden dat we populair moeten zijn, wat dat ook maar mag inhouden. En als aan al die voorwaarden wordt voldaan, dan heeft het leven zin. Dan heeft ons leven zin. Dat is niet barmhartig en genadig. Dat zijn zware, strenge eisen die we aan onszelf stellen.

Het is wel eens goed om van ons zelf af te zien. Het is ronduit heilzaam om omhoog te kijken, naar de Here God. Om niet te focussen op onze onvolmaaktheid, maar te zien op Gods volmaaktheid. Om de zin van ons bestaan te ontlenen aan de zin die Hij er aan geeft. Wij mogen er zijn. Ons bestaan heeft zin, dankzij Gods genade en barmhartigheid. Hij schenkt ons leven zin. Want wij zijn geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, onderweg om deel te krijgen aan zijn heerlijkheid. Ons lichaam takelt af, de wereld takelt af. Maar Hij maakt alle dingen nieuw. Hij is de zin van ons bestaan en dat geeft ons leven zin.

Iwan de Graaf
geestelijk verzorger DSV